Το Όνειρο (καλοκαιρινής νύχτας)
Βρισκόμαστε στην Αθήνα του σήμερα. Σε ένα θέατρο. Οι ηθοποιοί, ο Βασίλης, ο Πέτρος, οι Γιάννηδες, ο Δημήτρης, ο Βαλεντίνος, ο Νίκος, η Ηλιάνα, η Μαριάννα, ο Τάσος και η Θεόβη, κάνουν πρόβες για το ανέβασμα του Ονείρου καλοκαιρινής νύχτας του Σαίξπηρ.
Στον σαιξπηρικό κόσμο, βρισκόμαστε στην πρώτη νύχτα του θέρους, τη νύχτα του θερινού ηλιοστασίου, στις 21 Ιουνίου. Εκεί, μια άλλη ομάδα ηθοποιών ετοιμάζει μία παράσταση για τον δούκα και τη δούκισσα της Αθήνας, που θα παιχτεί αυτή την καλοκαιρινή βραδιά. Σε αυτό, ξωτικά, άρχοντες, ερωτευμένοι, αντίζηλοι, μπλέκουν σε διασκεδαστικές περιπέτειες που ανατρέπουν τους νόμους της φύσης και αποθεώνουν την έννοια της αγάπης. Όπως οι δύο νέοι του Σαίξπηρ, η Ερμία και ο Λύσανδρος, δραπετεύουν και καταφεύγουν στο δάσος για να βρουν σωτηρία, η παράσταση του Μοσχόπουλου εξετάζει με παιγνιώδη τρόπο το δίπολο πόλη/φύση και τη βαρύτητά του στη σύγχρονη ζωή. Άλλωστε, η θεατρική έρευνα πρόσφατα ανέδειξε πλέον την οικολογική πλευρά του έργου και το πώς τα στοιχεία της φύσης επιδρούν στην πλοκή και τους χαρακτήρες του έργου.
Το έντονο μεταθεατρικό στοιχείο του έργου επεκτείνεται, ξεπερνά τα όρια της σκηνής και φτάνει ως την πλατεία. Η παράσταση ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Ένα φανταστικό στοιχείο που δεν είναι απαραίτητα πάντα σαν καλό όνειρο, αλλά κάποιες φορές μπορεί να γίνει και εφιάλτης.
