Στις 7 Οκτωβρίου 1942, μέσα στην καρδιά της Γερμανικής Κατοχής, δόθηκε η πρώτη παράσταση του Θεάτρου Τέχνης που ίδρυσε ο Κάρολος Κουν.
Το έργο ήταν η “Αγριόπαπια” του Ίψεν. Οι πρόβες για την παράσταση ξεκίνησαν σε ένα δωμάτιο αυλής στην οδό Ζωοδόχου Πηγής 9, με μαθητές της Σχολής, ανάμεσά τους ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ο Διονύσης Καλλέργης, ο Παντελής Ζερβός, η Βάσω Μεταξά και η Καίτη Λαμπροπούλου. Ο ίδιος ο Κουν είχε τη σκηνοθεσία και συμμετείχε ως ηθοποιός. Η παράσταση ανέβηκε στο Θέατρο “Αλίκης”, που αργότερα έγινε γνωστό ως Θέατρο Μουσούρη.
Η στιγμή αυτή είναι από τις πιο φορτισμένες στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου. Σε μια περίοδο φόβου, πείνας και πολιτικής βίας, ο Κουν επέλεξε να δημιουργήσει έναν χώρο καλλιτεχνικής αντίστασης, αναζήτησης και εκπαίδευσης. Το Θέατρο Τέχνης δεν υπήρξε απλώς ένας ακόμη θίασος. Με τον καιρό έγινε εργαστήριο νέων ηθοποιών, νέων σκηνικών γλωσσών και νέας σχέσης με το κείμενο. Από εκεί πέρασαν μορφές και παραστάσεις που επηρέασαν καθοριστικά το ελληνικό θέατρο του 20ού αιώνα.
