Πριν μιλήσει ο Αντώνιος, ο Βρούτος προσπαθεί να πείσει τη Ρώμη ότι η δολοφονία του Καίσαρα έγινε για το καλό της πολιτείας. Στο απόσπασμα αυτό, ο Ben Whishaw ερμηνεύει τον Βρούτο ως έναν άνθρωπο που δεν προσπαθεί απλώς να δικαιολογηθεί, αλλά να οργανώσει την ίδια του την ενοχή μέσα από τον λόγο.
Η σκηνή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί δείχνει πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην πολιτική επιχειρηματολογία και την προσωπική αγωνία. Ο Βρούτος μιλά στο πλήθος, αλλά μοιάζει ταυτόχρονα να προσπαθεί να πείσει και τον ίδιο του τον εαυτό.
Ένα απόσπασμα που θυμίζει πως στον Shakespeare η δημόσια ρητορική είναι πάντα και βαθιά ανθρώπινη σύγκρουση.
