17 Ιουνίου 1987.
Balakovo, Σοβιετική Ένωση.
Μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων.
Λίγα χιλιόμετρα μακριά, ο πυρηνικός σταθμός του Balakovo έχει ήδη τεθεί σε λειτουργία.
Έναν χρόνο μετά το Τσερνόμπιλ, η ζωή συνεχίζεται κανονικά.
Ξαφνικά, λίγο μετά το μεσημέρι, άρχισαν να χτυπούν οι σειρήνες.
Και τότε ξέσπασε πανικός. Στην πόλη υπήρχαν μόνο εβδομήντα καταφύγια.
Σε ένα από αυτά καταφέρνουν να μπουν δύο εικοσιπεντάχρονοι, μια γυναίκα και ένας άντρας. Δεν γνωρίζονται. Δεν ξέρουν τι έχει συμβεί έξω. Δεν ξέρουν αν θα επιστρέψουν ποτέ. Μέσα σε έναν χώρο χωρίς έξοδο, η ανάγκη για επιβίωση γίνεται ανάγκη για τον άλλον, που μετατρέπεται σε εξάρτηση. Η οικειότητα μετατρέπεται σε έλεγχο, η επιθυμία σε κτητικότητα, η τρυφερότητα σε βία. Τα όρια μετακινούνται αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, μέχρι που κανείς από τους δύο δεν μπορεί να πει πότε ακριβώς πέρασαν τη γραμμή.
Με αφετηρία την πραγματική ιστορία της πόλης Balakovo και όσα συνέβησαν εκεί το καλοκαίρι του 1987, η παράσταση καταπιάνεται με το ερώτημα του τι είναι αλήθεια και τι χειραγώγηση. Ποιος προστατεύει ποιον — και από τι;
Γιατί μερικές φορές το καταφύγιο δεν είναι το μέρος όπου προστατεύεσαι από τον κόσμο. Είναι το μέρος από το οποίο δεν μπορείς να φύγεις.
