Η απολαυστική θεατρική κωμωδία – φαινόμενο του Cesc Gay, που έγινε γνωστή από την ομώνυμη ταινία και τα πολλά ριμέικ της, με πιο πρόσφατη την «Πρόσκληση», την εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία των θερινών κινηματογράφων, ανεβαίνει στο Θέατρο Πορεία, σε σκηνοθεσία Νικολέτας Φιλόσογλου και σε συμπαραγωγή του Θεάτρου Πορεία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί στις 9 Δεκεμβρίου 2026 και οι παραστάσεις θα δίνονται κάθε Τετάρτη στις 17:00, κάθε Σάββατο στις 18:00 και κάθε Κυριακή στις 21:00.
Παρασκευή βράδυ. Ο Χούλιο επιστρέφει από τη δουλειά και έρχεται αντιμέτωπος με μια δυσάρεστη έκπληξη: η Άνα, η γυναίκα του, έχει προσκαλέσει για φαγητό τούς γείτονες από τον επάνω όροφο, ένα ζευγάρι που, κατά τον Χούλιο, αδιαφορεί για τους στοιχειώδεις κανόνες συμβίωσης σε μια πολυκατοικία. Ο Σάλβα και η Λάουρα καταφθάνουν γεμάτοι καυτές εκπλήξεις και πικάντικες προτάσεις. Το δείπνο, χάρη σε ένα εκρηκτικό μείγμα ελευθερίας, αυθορμητισμού και αποκαλύψεων, εξελίσσεται σε μια απρόβλεπτη αναμέτρηση με τις ανομολόγητες αλήθειες των τεσσάρων γειτόνων.
Οι γείτονες από πάνω είναι μια ατακαδόρικη, σπαρταριστή κωμωδία του 2015, με θέμα της τις σχέσεις που έχουν βαλτώσει εξαιτίας της καθημερινότητας, αλλά και τα ζευγάρια που δεν συμβιβάζονται με τις κοινωνικές επιταγές περί γάμου. Με χιούμορ, οξυδέρκεια και γνήσια τρυφερότητα, ο Cesc Gay ανοίγει το παράθυρο του σπιτιού ενός αποξενωμένου ζευγαριού και δίνει στους «από πάνω» γείτονες τον ρόλο ενός μεγεθυντικού φακού, που αποκαλύπτει όσα αποσιωπώνται για χρόνια: άλυτες παρεξηγήσεις, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και απωθημένες φαντασιώσεις.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Η ζωή στις πόλεις μοιάζει όλο και περισσότερο με πείραμα εγκλεισμού. Κάθε διαμέρισμα μια μικρή επικράτεια, κάθε τοίχος μια γραμμή συνόρων. Και ανάμεσα στους ορόφους, αυτό το αόρατο πεδίο μάχης που λέγεται συνύπαρξη. Οι γείτονες από πάνω, οι γείτονες από κάτω, ο καθένας με τον δικό του ρυθμό, τη δική του αντοχή στον θόρυβο και την ησυχία. Εμείς, οι ευγενικοί, οι συγκρατημένοι, αυτοί που λέμε «δεν πειράζει», μέχρι να πειράξει. Γιατί κάποια στιγμή το ταβάνι γίνεται καθρέφτης: βλέπεις τον εαυτό σου από κάτω να δυσανασχετεί με τη ζωή των άλλων. Η πολυκατοικία είναι το πιο πιστό πορτρέτο της κοινωνίας. Πάνω οι πιο απελευθερωμένοι, κάτω οι πιο αγχωμένοι, ενώ όλοι αλλάζουν συνεχώς ρόλους. Όλοι μαζί προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στην ελευθερία του ενός και την υπομονή του άλλου. Κάθε ήχος, κάθε κουβέντα, κάθε καρέκλα που σέρνεται είναι μια υπενθύμιση ότι η ζωή δεν περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους μας.
Οι γείτονες από πάνω ενοχλούν όχι γιατί κάνουν φασαρία, αλλά γιατί είναι πολύ κοντά – και η ζωή κάνει θόρυβο. Το έργο του Cesc Gay δεν μιλά για τη γειτονία, αλλά για την αδυναμία εμπλοκής και την έλλειψη της τέχνης της κατάλληλης απόστασης. Για το πόσο κοντά μπορούμε να έρθουμε χωρίς να τρομάξουμε, για το πόσο αντέχει μια σχέση πριν ακουστεί το πρώτο χτύπημα στο ταβάνι. Στην πραγματικότητα, όλοι είμαστε γείτονες κάποιου άλλου: άλλοτε από πάνω, άλλοτε από κάτω, πολύ συχνά ανίκανοι να διαχειριστούμε την εγγύτητα, επειδή δεν έχουμε καλλιεργήσει την τέχνη της απόστασης. Εδώ βρίσκεται και η σημασία του θεάτρου ως τέχνης του «ζυγίσματος» της απόστασης ανάμεσα στα παρασκήνια, τη σκηνή και τον θεατή.
Το θέατρο είναι η μόνη πολυκατοικία όπου οι τοίχοι φαίνονται διαφανείς. Αυτό, όμως, είναι μια ψευδαίσθηση: δεν είναι κάτι φυσικό, αλλά αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, που κάνει την αλληλεπίδραση με τους άλλους να μοιάζει τόσο φυσική. Βλέπουμε τους άλλους να ζουν, να κάνουν θόρυβο, να γελούν, να ξεγυμνώνονται, κι αυτό μας κάνει να γελάμε κι εμείς – με ανακούφιση. Ίσως αυτό να είναι το πιο τίμιο πράγμα που προσφέρει η κωμωδία: την ελευθερία να γελάσουμε με ό,τι θα μας ενοχλούσε στην πραγματική ζωή και δεν έχουμε βρει τρόπο να το εκφράσουμε. Οι γείτονες από πάνω μάς θυμίζουν πως κάτω από κάθε ταβάνι υπάρχει κάποιος που ακούει και πως, όσο υπάρχει ανθρώπινος ήχος, υπάρχει φασαρία κι ενόχληση – χωρίς την οποία δεν υπάρχει ζωή. Χωρίς, όμως, την καλλιέργεια τρόπων γειτνίασης, αυτή η ζωή δεν είναι καθόλου αστεία.
Νικολέτα Φιλόσογλου, Θεσσαλονίκη 2025
