ΠΛΥΦΑ - Κτίριο 7Γ
Μπόχα. Πάλι γεμίσαμε πτώματα.
Η ομάδα Mutabor παρουσιάζει το πρωτότυπο θεατρικό έργο «Κάνε λίγο πιο ’κει», μια παράσταση που μέσα από το παράδοξο, το γκροτέσκο και το οδυνηρά οικείο διερευνά την ανθρώπινη ανάγκη για ελευθερία, το βάρος των κοινωνικών ρόλων, την οικογένεια, τον έρωτα, την αποξένωση και τον θάνατο.
Σε ένα διαμέρισμα.
Ψη-λο-τά-βα-νο. Α-κα-τά-στα-το.
Μέσα, μια Κυρία , μια Υπηρέτρια , ένας γιος —ο Λο— και ανάμεσά τους τα πτώματα.
Πάντα μέσα.
Κλεισμένοι στο σπίτι, προσπαθούν να χωνέψουν τους ρόλους που νομίζουν πως τους φόρεσε η ζωή.
Τι συμβαίνει όμως όταν κάποιος αποφασίζει να μην υπακούσει; Η αντίσταση στις κοινωνικές φόρμες φέρνει ελευθερία. Είναι όμως όλοι σε θέση να διαχειριστούν το συναίσθημα του να είναι ελεύθεροι;
Το Έργο
Σε ένα διαμέρισμα ψηλοτάβανο, ακατάστατο ζει η οικογένεια του Λο. Η Κυρία (η μητέρα), μία Υπηρέτρια και πτώματα. Ο Λο ζει ως πτωματοκαθαριστής, η καθημερινή συναναστροφή του με τα πτώματα τον έχει εξουθενώσει και συνάμα τον απελευθερώνει καθημερινά. Η Κυρία του ζητά διαρκώς και απαιτεί από εκείνον ρόλους, ιδιότητες, θελήματα, αγκαρίες...και δυσανασχετεί. Όσο εκείνη δυσανασχετεί τόσο αυτός ορθώνεται. Το κάδρο συμπληρώνει η Υπηρέτρια που ψάχνει διαρκώς τη σφουγγαρίστρα της. Τα πτώματα διαμορφώνουν ως άλλοι μαέστροι τη ροή της ιστορίας και όλοι αρχίζουν να χάνουν την υπόσταση και τη βεβαιότητά τους. Ένα γράμμα θα φέρει τα πάνω κάτω;
Τελικά, αν ελευθερωθείς από τον ρόλο που σου δόθηκε, είσαι έτοιμος να αναλάβεις την ευθύνη της ελευθερίας σου;
Η Παράσταση
Το «Κάνε λίγο πιο ’κει» θέτει στο επίκεντρο την ευθύνη που φέρει η απαλλαγή από τους κοινωνικούς ρόλους.
Σε μια κοινωνία που απαιτεί από όλους να είμαστε λειτουργικοί, χρήσιμοι και αποδεκτοί, ποιο τίμημα πληρώνει εκείνος που αρνείται να υποταχθεί στο προφίλ του «υγιούς», κοινωνικά αποδεκτού ανθρώπου;
Τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν επιθυμεί να εκτελέσει τον ρόλο που του έχει ανατεθεί; Πόση αποξένωση και μοναξιά μπορεί να κρύβει η ελευθερία; Και πόσο εύκολα η διαφορετικότητα μετατρέπεται σε απόκλιση και η απόκλιση σε στίγμα;
Στον κόσμο του έργου, τα πτώματα μετουσιώνουν ακριβώς αυτή την αμφιβολία που γεννιέται όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ανεπαρκείς.
Γιατί οι άνθρωποι φτιάχνουμε οι ίδιοι τη φυλακή μας και μένουμε μέσα σε αυτή, ενώ υπάρχει σχέδιο διαφυγής;
Και τελικά: Οι ήρωες λυτρώνονται ή παραμένουν φυλακισμένοι;
