Ο μονόλογος-εμπειρία του Μάνου Θηραίου και του Βλάση Πασιούδη επιστρέφει για δεύτερο χρόνο.
"Η ΦΩΚΙΑ"
Από 3 Οκτωβρίου στο Θέατρο Άβατον, επιστρέφουμε στην παραλία μας.
Θα έχουμε πάντα την ίδια θάλασσα…
Ένας πατέρας και ο τριών μηνών γιος του σε μία παραλία, κάποιο φθινοπωρινό δειλινό.
Μπροστά στη θάλασσα που μένει πάντα ίδια και που με κάθε κύμα της ξεβράζει μνήμες και στιγμές μιας ολόκληρης ζωής, εκείνος ξετυλίγει το κουβάρι που τον οδήγησε μέχρι εκεί, δίνει υποσχέσεις, συναντά όσους αγάπησε και όσους τον αγάπησαν και βιώνει ξανά έρωτες, απορρίψεις, θυμό και σφάλματα, αναζητώντας τη δύναμη να κάνει το επόμενο βήμα.
Ο Μάνος Θηραίος και ο Βλάσης Πασιούδης συναντιούνται ξανά μετά τις "Λέξεις των Άλλων" σε έναν παραληρηματικά αποκαλυπτικό μονόλογο για όλα όσα δεν κατορθώσαμε, όσα αφήσαμε να κυλήσουν μακριά, όσα λάθη διεκδικήσαμε και για όλα όσα δεν τολμήσαμε να γίνουμε.
Τα διαδοχικά "τότε" συναντούν το "τώρα" χωρίς συγκεκριμένη σειρά, σαν τις εικόνες και τα στιγμιότυπα που αναδύονται από το μυαλό του, όσο ο ήλιος δύει αργά απέναντί του, φωτίζοντας τα χρώματα στα χαλίκια μαζί με τις αναμνήσεις και τα πρόσωπα που τον συνόδευσαν. Σε έναν ανοιχτό διάλογο με τον νεογέννητο γιο του, ανακαλύπτει τις αλήθειες που έκρυβε ακόμη και από τον εαυτό του μέχρι τότε, σε ένα αέναο ταξίδι ενηλικίωσης από τα χρόνια που εκείνος έστεκε απέναντι από τη σκιά του δικού του πατέρα, έως το σήμερα, όπου καλείται να αναλάβει τις δικές του ευθύνες, χωρίς άλλες σκιές.
Από τα όνειρα στον εφιάλτη και από τα ανέμελα χρόνια της αγάπης στον καθρέφτη που μας δείχνει ποιοι αληθινά γίναμε, "Η φώκια" είναι μαζί παραμύθι και αδυσώπητος ρεαλισμός, σαν μια μικρή, επίμονη αντανάκλαση φωτός που αγκομαχά να φωτίσει τα σκοτάδια μας, όσο η ίδια η ζωή προσπαθεί να καταδυναστεύσει την ελπίδα. Η ευτυχία, άλλωστε, σπάνια βρίσκεται εκεί όπου την αναζητούμε.
Έγραψαν για την παράσταση:
"Είναι ένας βαθιά ψαγμένος μονόλογος κι είναι αληθινή πρόκληση για τον συγγραφέα. Εδώ η αφήγηση είναι «δράση». Ο ήρωας που λέει τη δαιδαλώδη συναισθηματικά ιστορία του και την απευθύνει σε αυτό το «μυστηριώδες» μωρό, είναι ρόλος ανάδειξης. Ο MANOΣ ΘΗΡΑΙΟΣ ως συγγραφέας δείχνει κάτοχος αυτού. O ΒΛΑΣΗΣ ΠΑΣΙΟΥΔΗΣ γίνεται Αποκάλυψη, εξουσιάζει απολύτως τη Σκηνή, το ρόλο, τον εαυτό του, την τεχνική του, το λόγο του και τις ανάσες του, χρωματίζει χωρίς επίδειξη, η δεξιοτεχνία όμως, προβάλλεται από μόνη της κι εδώ έχουμε πλέον ένα άλλο θέμα. Τη συνεύρεση συγγραφέα και ηθοποιού όπου ο ένας εξελίσσει το γράψιμό του και προς μεριά δημιουργίας υψηλών ρόλων κι ο έτερος ανταποκρίνεται δίνοντας τις άπειρες διαστάσεις αυτού του εγχειρήματος." Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, pantimo.gr
"Θα έλεγα ότι πρόκειται για μία άκρως ενδιαφέρουσα περίπτωση μονολόγου. Από τη μια έχουμε την ιστορία ενός ανθρώπου, με όλες τις πρέπουσες και «υποχρεωτικές» διακλαδώσεις, για να καταλάβουμε το πώς μεγάλωσε, πώς μέστωσε, πώς έγινε αυτός που είναι. Ηθογραφία και ψυχογράφημα, στο ίδιο τετράγωνο παιγνίου. Από την άλλη πάλι… Έχουμε νιώσει ή νιώθουμε ένα τσίμπημα στην καρδιά. Κάτι πλανιέται στον αέρα. Κάτι που αφήνει να εννοηθεί πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά ή πρόκειται να μην πάει καλά. Καθόλου. Είναι αυτό το συναίσθημα που έχεις από την αρχή και δεν έχεις ιδέα γιατί. Μέχρι που έρχεται εκείνη η στιγμή…" Κώστας Κούλης, keysmash.gr
"Η Φώκια δεν είναι μια παράσταση που θα πας για να διασκεδάσεις με την παραδοσιακή έννοια. Είναι μια εμπειρία που σε αναγκάζει να κοιτάξεις τις δικές σου «ρωγμές». Bρίσκεσαι αντιμέτωπος με έναν εξαιρετικό ηθοποιό που παίρνει έναν διαφορετικό, πολυπρόσωπο μονόλογο και τον απογειώνει από τα πρώτα δευτερόλεπτα, με το βροντερό «Φτάσαμε!». Το κοινό δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο, από το να βλέπει και να ακούει σχεδόν χωρίς ανάσα, όσα διαδραματίζονται σε αυτή την παραλία-κρησφύγετο και τον Βλάση να ξετυλίγει τη ζωή του «Μάνου». Οι εναλλαγές στους τόνους -από τον ψίθυρο της απόγνωσης μέχρι την κραυγή της λύτρωσης- κρατούν την ένταση αμείωτη από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό." Κωνσταντίνος Μπουγάς, star.gr
"Η σκηνοθετική γραμμή των Θηραίου-Πασιούδη, δημιουργεί έναν ατμοσφαιρικό μονόλογο με πολύ ζωντανές εικόνες, τόσο που κάποιες στιγμές νομίζεις ότι υπάρχουν κι άλλοι στη σκηνή. Και σαν κείμενο και σαν ερμηνεία, υπάρχει μια ποιητικότητα διάχυτη, υπάρχει ένα βάθος που μόνο να το αγγίξεις μπορείς, υπάρχει μια κινηματογραφικότητα που σε παρασύρει σ' ένα μοναδικό και ιδιαίτερο θεατρικό ταξίδι. Ο Βλάσης Πασιούδης σ' αυτό τον βαθύ εσωτερικό θα έλεγα μονόλογο, είναι καθηλωτικός. Σε ένα συναρπαστικό μείγμα αρσενικής ενέργειας κι ευαισθησίας ενός παιδιού, με παύσεις που πολλές φορές μιλούν περισσότερο απ' τις λέξεις, με εκφραστικότητα σε άπειρες εναλλαγές, γίνεται τόσο άμεσος κι απόμακρος ταυτόχρονα, γίνεται ακραία γοητευτικός γιατί μιλά με την δική μας φωνή." Έλενα Σάββα, θεατρο.gr
"Η σκηνοθεσία του Βλάση Πασιούδη και του Μάνου Θηραίου πραγματικά αποκαλυπτική για την ψυχολογία του ήρωα και την απόδοση του περιβάλλοντός του, που τόσο τον καθόρισε, τον έκανε να καταπιέσει τις βασικές του ανάγκες, να αποσιωπήσει την εσωτερική του φωνή και να τιμωρηθεί τότε από τη φύση, από την οποία ζητά συμπαράσταση. Θέλει την υποστήριξη της θάλασσας, του φωτός και βέβαια της μητέρας φώκιας. Αυτή ξέρει, έχει τη γνώση του σύμπαντος. Ο φωτισμός, επιμέλεια των ιδίων, ακολουθεί την εξέλιξη των σκηνών και δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα, που αποκαλύπτει το βάθος των σκηνών.." Μαρία Μαρή, artistico.gr
"Στη Φώκια ο Θηραίος αποδεικνύεται πιο ποιητικός και βαθιά ενδοσκοπικός. Ένας νέος άνθρωπος με τα θετικά του και τα λάθη του θέλει να βάλει, όσο μπορεί, τη ζωή του σε μια τάξη. Τι του συμβαίνει; Πώς ξεκίνησε; Πώς πορεύτηκε; Ποιοι βρέθηκαν γύρω του και πώς τον σημάδεψαν; Μας βγάζει από τους κλειστοφοβικούς χώρους όπου συνήθως λαμβάνουν χώρα οι μονόλογοι και μας πηγαίνει σε μια παραλία με όστρακα (ίσως αχιβάδες…;), βότσαλα – διαμάντια, και «βραχνιασμένα δελφίνια» που τελικά είναι φώκιες, μια μαμά κι ένα παιδί. Μπράβο στον Βλάση Πασιούδη που απέδωσε τον άντρα αυτό με τέτοια φυσικότητα, τέτοια ροή, που δεν έπεσε σε υπερβολές ύφους αρχαίας τραγωδίας, που δεν κούρασε, που χρησιμοποίησε σωστά τις εκφράσεις του προσώπου του και την κίνησή του εν γένει για τον νέο και τόσο διαφορετικό του ρόλο." Μαρίνα Αποστόλου, theatrikesapopseis.blogspot.com
