Μια βάρκα στη μέση της σκηνής, δύο ηθοποιοί και ένας μουσικός συνθέτουν έναν σκηνικό κόσμο στα όρια της περφόρμανς και του θεάτρου ντοκουμέντου, που μιλά για το διαχρονικό τραύμα της ανθρωπότητας, την προσφυγιά, μέσα από ποίηση της Μέσης Ανατολής και αληθινές μαρτυρίες σύγχρονων προσφύγων και μεταναστών.
Στη διάρκεια του έργου ακούγονται ηχογραφημένες φωνές των ίδιων των ανθρώπων, που αφηγούνται τις εμπειρίες τους στη μητρική τους γλώσσα, εστιάζοντας στο ταξίδι. Μέσα από αφηγήσεις, πολυγλωσσικά ηχοτοπία και μουσικές εμπνευσμένες από τους τόπους καταγωγής τους, το έργο φωτίζει το τραύμα του εκτοπισμού, τον φόβο της απώλειας, αλλά και την επίμονη ανάγκη του ανθρώπου να ελπίζει και να συνεχίζει.
Η θάλασσα μετατρέπεται σε τόπο αγωνίας και προσευχής, έναν ενδιάμεσο χώρο όπου η ανθρωπιά δοκιμάζεται διαρκώς, αλλά εξακολουθεί να αναζητά τρόπο να υπάρξει μέσα από την αλληλεγγύη, τη μνήμη και την ελπίδα.
