Το έργο "Η Αλήθεια Είναι" του Δημήτρη Δημητριάδη, θα μπορούσε να είναι ένα συμβάν αστυνομικού δελτίου, με διαστάσεις ποιητικού λόγου, δραματικής γραφής και δραματουργίας. Είναι όμως μία σύγχρονη ηθογραφία, βαθιά υπαρξιακή και έντονα φορτισμένη, ένα κείμενο ομολογία που αποκαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά της αλήθειας.
Υπόθεση:
Δύο πρόσωπα παρόντα - ο πατέρας και η μητέρα - και ο εκκωφαντικά απών-παρών γιός τους, ξετυλίγουν το μίτο της αλήθειας τους.
Η ζωή του γιού τους δεν είναι σύμφωνη με τις αρχές τους. Το φαινομενικά άσπιλο περιβάλλον τους, η σεμνή οικογένεια τους και η θεοσεβούμενη εικόνα τους καταρρέουν όταν το παιδί τους επιλέγει ένα διαφορετικό δρόμο. Οι αξίες, οι πεποιθήσεις και οι αρχές τους κλονίζονται και έτσι αποφασίζουν να τον βγάλουν από τη ζωή τους. Δύο γονείς τέρατα που εμμένουν στην απόφασή τους, αδυμονούν για την υλοποίησή της και τελικώς υπομένουν τις συνέπειες.
Ένα έργο που ξεδιπλώνει τη βία και την υποκρισία της ψευδούς ζωής του σύγχρονου ανθρώπου. Τελικά μπροστά στην αλήθεια πόσο κανονικοί είμαστε όλοι;
Ο Δημήτρης Δημητριάδης, σε ένα από τα πιο αποκαλυπτικά θεατρικά του κείμενα, δίνει φωνή στην αλήθεια, όχι απλώς για να ακουστεί , αλλά γιατί πια δεν μπορεί να σωπάσει.
Μία παράσταση για εκείνα που δεν τολμήσαμε να πούμε ποτέ.
Στην παράσταση ακούγονται πυροβολισμοί και γίνεται χρήση καπνού.
Σκηνοθετικό Σημείωμα:
"Εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή"
Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο (14:6)
Αλήθεια, πως ζει ο άνθρωπος μετά από μια ανόσια πράξη;
Η παράσταση αντιμετωπίζει την «αλήθεια» όχι ως αποκάλυψη, αλλά ως διαδικασία αποσύνθεσης και απόλυτης απογύμνωσης της ανθρώπινης φύσης.
Τρία πρόσωπα, ο πατέρας, η μητέρα και το παιδί - απών από τη σκηνή - αλλά το απόλυτο κέντρο βάρους της καθώς η απουσία του είναι η πιο βαριά "παρουσία". Όσο περισσότερο μιλούν και αποκαλύπτονται, τόσο περισσότερο διαλύονται και καταρρέουν και έτσι οδηγούνται στην αλήθεια που δεν έρχεται σαν κραυγή αλλά σαν ρωγμή. Η σκηνή γίνεται ένας τόπος εξομολόγησης που μετατρέπεται σε ανατομείο ταυτότητας.
Το σπίτι είναι ο τόπος όπου η ασφάλεια θεωρείται αυτονόητη, όπου οι άνθρωποι πιστεύουν ότι μπορούν να είναι γυμνοί κυριολεκτικά και μεταφορικά. Είναι έτσι όμως;
Η αλήθεια είναι… πως στην παράστασή μας, δεν μετακινούμε τον χώρο μετακινούμε τη βεβαιότητα.
