Η Λούση Πέρλα, η Ξανθή Πασπάτη και η Νικολίτσα Σατράπη, κυρίες όλες η καθεμιά με τον δικό της παράδοξο τρόπο, συναντιούνται στη σκηνή του ίδιου θεάτρου για να αφηγηθούν τις ιστορίες τους, ιστορίες πλήρεις ματαιώσεων, σκοτεινών λάμψεων, τυχαίων ερώτων και ανεπίδοτων χαδιών. Μιλούν περισσότερο για να ξεχαστούν, μόνο που όσα λένε τις γυρίζουν πάλι στο ξεκίνημα τους: εκεί, στα χαμένα. Κι είναι ωραίες, πολύ ωραίες και οι τρεις τους, έτσι όπως μπερδεύουν τα κεφαλαία με τα μικρά μιας απίθανης νεότητας αποφασισμένης να μην γεράσει ποτέ.
















