Το 472 π.Χ. παρουσιάστηκαν οι “Πέρσες” του Αισχύλου, ένα έργο που κατέχει μοναδική θέση στην ιστορία του θεάτρου. Δεν είναι απλώς μία από τις αρχαιότερες τραγωδίες που γνωρίζουμε· θεωρείται το αρχαιότερο σωζόμενο πλήρες αρχαίο ελληνικό δράμα.
Το ιδιαίτερο στοιχείο του έργου είναι ότι δεν αντλεί το υλικό του από μυθικούς κύκλους, όπως οι περισσότερες τραγωδίες, αλλά από ένα σχεδόν σύγχρονο ιστορικό γεγονός: την ήττα των Περσών στη Σαλαμίνα.
Ο Αισχύλος, που είχε προσωπική εμπειρία των Περσικών Πολέμων, δεν γράφει έναν απλό θρίαμβο των Ελλήνων. Επιλέγει να τοποθετήσει τη δράση στην περσική αυλή και να δείξει την ήττα από την πλευρά των ηττημένων.
Αυτό κάνει τους “Πέρσες” ένα έργο πολιτικό, ποιητικό και βαθιά θεατρικό. Είναι μια από τις πρώτες μεγάλες αποδείξεις ότι το θέατρο μπορεί να στοχαστεί πάνω στην Ιστορία σχεδόν τη στιγμή που αυτή συμβαίνει.
