Η παράδοση θέλει το 534 π.Χ. να είναι μια χρονιά-σταθμός για την ιστορία του θεάτρου. Τότε, σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, ο Θέσπις συνδέθηκε με την πρώτη καταγεγραμμένη παρουσίαση τραγωδίας στα Μεγάλα ή εν Άστει Διονύσια της Αθήνας.
Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι σήμερα η λέξη “thespian” στα αγγλικά σημαίνει ηθοποιός. Ο Θέσπις θεωρείται η μορφή που έκανε το αποφασιστικό βήμα από τον χορό προς τον υποκριτή: έναν άνθρωπο που βγαίνει μπροστά, απαντά, προσωποποιεί και δημιουργεί θεατρικό διάλογο.
Παρότι οι λεπτομέρειες για τη ζωή του παραμένουν θολές και οι μελετητές είναι προσεκτικοί ως προς την ιστορική ακρίβεια της παράδοσης, η συμβολική σημασία της ημερομηνίας είναι τεράστια. Σε αυτήν μπορούμε να δούμε την απαρχή της δυτικής θεατρικής πράξης: τη στιγμή που η τελετουργία αρχίζει να γίνεται σκηνή, ρόλος και δράμα.
Η Καινοτομία του Θέσπι: Μέχρι τότε, η τραγωδία αποτελούνταν από τον Χορό, που τραγουδούσε και χόρευε, και τον «εξάρχοντα» (τον πρωτοχορευτή). Ο Θέσπις είχε την έμπνευση να αποσπαστεί από τον Χορό και να κάνει διάλογο μαζί του, υποδυόμενος έναν χαρακτήρα (συχνά τον θεό Διόνυσο).
Ο Πρώτος «Υποκριτής»: Ο Θέσπις έγινε ο πρώτος «υποκριτής» (ηθοποιός), δηλαδή αυτός που αποκρίνεται (απαντά) στον Χορό, εισάγοντας τον πρόλογο και τις ρήσεις (εσωτερικές ομιλίες) στο δράμα.
Τα Μεγάλα Διονύσια: Το 534 π.Χ., κατά τη διάρκεια των Μεγάλων Διονυσίων στην Αθήνα, καθιερώθηκαν επίσημα οι πρώτοι δραματικοί αγώνες από τον τύραννο Πεισίστρατο, και ο Θέσπις καταγράφεται ως ο νικητής του πρώτου διαγωνισμού τραγωδίας
